«Η Θεσσαλονίκη», έργο του Ντίνου Παπασπύρου


Ανοίγοντας το διάλογο μαζί σας
 

Μπορεί και να ξαφνιάσουμε κάπως. Δεν έχουν συνηθίσει οι συνδικαλιστικές παρατάξεις αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας. Δεν συνηθίσαμε καν την επικοινωνία μεταξύ μας. Το πολύ να συναντήσουμε κανένα συμφοιτητή μας σε ένα συνέδριο, για  να πούμε τα τυπικά. Κι’ ύστερα πάλι κλεισμένοι στους τοίχους των ιατρείων μας, να παλεύουμε καθημερινά τις αντιξοότητες του επαγγέλματος μας προσπαθώντας να ισορροπήσουμε σε πολλές ιδιότητες. Του επιστήμονα, του ελεύθερου επαγγελματία, του πετυχημένου κοινωνικά άνδρα, της πετυχημένης εργαζόμενης μητέρας και άλλους ακόμα ρόλους. Προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε και να λύσουμε προβλήματα μόνοι μας, που η λύση τους δεν εξαρτάται από μας τις περισσότερες φορές. Είναι παράδοξο να κάνουμε ένα σκληρό επάγγελμα, χαμένοι σε άπειρες εργατοώρες στα ιατρεία μας,  να βιώνουμε καθημερινά τις ανασφάλειές μας, τις αβεβαιότητες και τα άγχη μας και εμείς να μη επικοινωνούμε μεταξύ μας. Στα χρόνια της  τουρκοκρατίας  στην πόλη μας, στα διάφορα επαγγέλματα, εμφανίστηκαν οι συντεχνίες τα λεγόμενα εσνάφια ή σινάφια  (καμιά σχέση βέβαια  με τη  σημερινή σημασία του όρου). Συλλογικότητες  άριστα οργανωμένες που φρόντιζαν τα μέλη τους, λειτουργούσαν με ένα κώδικα δεοντολογίας σεβαστό από όλους, φρόντιζαν για την κατάρτιση, την εξέλιξη, τις αμοιβές και την κοινωνική τους συμπεριφορά. Επέβαλαν ποινές (μέχρι και ραβδισμούς), αλλά φρόντιζαν και τις οικογένειες των ανήμπορων για εργασία μελών. Εντάξει δεν θα γυρίσουμε στα χρόνια της τουρκοκρατίας, αλλά  ας σκεφτούμε πώς είναι η κοινωνία μας σήμερα. Όταν προβάλλεται το ατομικό σε βάρος του συλλογικού, όταν το εγώ αντικαθιστά το εμείς, είναι επόμενο να εντείνεται ο ανταγωνισμός η αντισυναδελφικότητα, η απομόνωση μεταξύ μας.

Ο  διαδικτυακός αυτός τόπος αυτό έχει σαν στόχο (πέρα από την ενημέρωσή σας για τα τεκταινόμενα στο σύλλογο και την συνδικαλιστική μας δράση) να ανοίξουμε ένα διάλογο μεταξύ μας. Να πούμε  αυτά που μας βασανίζουν καθημερινά , αυτά που ξέρουμε και θέλουμε να τα μάθουν και άλλοι, αυτό που διαβάσαμε, να δώσουμε γνώσεις, να πάρουμε γνώσεις και όχι βέβαια μόνο μέσα στα στενά επαγγελματικά μας όρια. Θέλουμε να μας στείλετε κάτι δικό σας, (κάτι που γράψατε, ένα ποίημά σας, κάτι που φτιάξατε, μια φωτογραφία, ένα έργο που ζωγραφίσατε, κάτι που διαβάσατε και σας έκανε εντύπωση,) οτιδήποτε δηλαδή που νομίζετε ότι πρέπει να το μάθουμε και εμείς. Κυρίως όμως τις απόψεις σας που θα μας βοηθήσουν να δούμε τα πράγματα καλύτερα.  Και βέβαια δεν πιστεύουμε στις κάθε είδους αυθεντίες. Νομίζουμε ότι ο καθένας μας κάτι έχει να πει, κάτι έχει να δώσει.

Όταν συγκροτήσαμε αυτή την ομάδα, στην ιδρυτική μας διακήρυξη είπαμε ότι πέρα από τα προβλήματα του κλάδου θα  αγωνιστούμε για ένα άλλο σύλλογο, για την αξιοπρέπεια και το επιστημονικό μας κύρος, την συναδερφική αλληλεγγύη και παρέμβαση μας στην κοινωνία στα θέματα που μας αφορούν.

Το εγχείρημα είναι φιλόδοξο μα και πολύ δύσκολο. Δεν ξέρουμε αν θα έχει συνέχεια χωρίς τη δική σας στήριξη. Όμως ο ρομαντισμός χρειάζεται ακόμα.

 

πάνω^